Włodzimierz Kwapiszewski: Różnice pomiędzy wersjami

Z WikiZagłębie
Nie podano opisu zmian
Nie podano opisu zmian
 
(Nie pokazano 2 wersji utworzonych przez 2 użytkowników)
Linia 8: Linia 8:
|miejsce urodzenia    = Gorłówka w Zagłębiu Donieckim
|miejsce urodzenia    = Gorłówka w Zagłębiu Donieckim
|imię przy narodzeniu =
|imię przy narodzeniu =
|data śmierci        = [[?]] [[1977]]
|data śmierci        = [[1977]]
|miejsce śmierci      =  
|miejsce śmierci      =  
|przyczyna śmierci    =  
|przyczyna śmierci    =  
|miejsce spoczynku    =  
|miejsce spoczynku    = [[Cmentarz katolicki przy ul. Smutnej w Sosnowcu]]
|zawód                = inżynier
|zawód                = inżynier
|odznaczenia          = Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta
|odznaczenia          = Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta
Linia 20: Linia 20:
}}
}}


'''Włodzimierz Kwapiszewski''' - (ur. [[23 maja]] [[1882]] r. w Gorłówce w Zagłębiu Donieckim, zm. [[1977]] r.)  inżynier zasłużony dla polskiego cementownictwa.


'''Włodzimierz Kwapiszewski''', inżynier zasłużony dla polskiego cementownictwa, przyszedł na świat [[23 maja]] [[1882]] w Gorłówce w Zagłębiu Donieckim.  
Studiował na  Wydziale Budowy Maszyn Politechniki we Friedbergu w Hesji. Pracował w Zagłębiu Donieckim; w latach [[1910]] - [[1911]]  w Biurze Technicznym, a w latach [[1911]] - [[1914]] w kopalni Szczerbinówka. W latach [[1914]] - [[1918]] odbywał czynną służbę wojskową w wojsku rosyjskim.  


Studiował na  Wydziale Budowy Maszyn Politechniki we Friedbergu w Hesji. Pracował w Zagłębiu Donieckim; w latach 1910-1911  w Biurze Technicznym, a w latach [[1911]]-[[1914]] w kopalni Szczerbinówka. W latach 1914-1918 odbywał czynną służbę wojskową w wojsku rosyjskim.  
Po zakończeniu wojny, do marca [[1920]] r. pracował w kopalni Szczerbinówka. Wrócił do Polski i do lipca [[1920]] kierował warsztatami reparacyjnymi Naczelnego Komisariatu do Walki z Epidemiami Ministerstwa Zdrowia. W lipcu [[1920]] r. powołany został do czynnej służby w Wojsku Polskim. Zakończył ją w kwietniu roku następnego. Po trzymiesięcznej pracy w Biurze Handlowo-Przemysłowym "Promotor" w Warszawie, w roku [[1921]] objął kierownictwo [[Cementownia "Grodziec" (Będzin)|cementowni "Grodziec"]], które to stanowisko piastował do stycznia [[1929]] r. Od czerwca [[1924]] do kwietnia [[1929]] był prokurentem [[Zakłady "Solvay"|Zakładów "Solvay" w Polsce Tow. z o.p. (towarzystwo z ograniczoną poręką)]] Oddział w [[Grodziec (Będzin)|Grodźcu]]. W ciągu 8 lat kierowania cementownią zaplanował i zrealizował gruntowną przebudowę, rozbudowę i modernizację fabryki. Cementownia otrzymała wówczas dwa nowoczesne piece obrotowe, młyny, halę składowiskową z suwnicami oraz pakownię. Po przebudowie jej zdolność produkcyjna wynosiła 250 000 ton rocznie. Zatrudnienie w roku [[1928]] wynosiło 390 robotników.  


Po zakończeniu wojny, do marca [[1920]] roku, pracował w kopalni Szczerbinówka. Wrócił do Polski i do lipca [[1920]] kierował warsztatami reparacyjnymi Naczelnego Komisariatu do Walki z Epidemiami Ministerstwa Zdrowia. W lipcu [[1920]] roku powołany został do czynnej służby w Wojsku Polskim. Zakończył ją w kwietniu  roku następnego. Po trzymiesięcznej pracy w Biurze Handlowo- Przemysłowym "Promotor" w Warszawie, w roku [[1921]] objął kierownictwo cementowni "Grodziec", które to stanowisko piastował do stycznia [[1929]] roku. Od czerwca [[1924]] do kwietnia [[1929]] był prokurentem Zakładów "Solvay"  w Polsce Tow. z o.p. (towarzystwo z ograniczoną poręką) Oddział w  Grodźcu. W ciągu 8 lat kierowania cementownią zaplanował i zrealizował gruntowną przebudowę, rozbudowę i modernizację fabryki. Cementownia otrzymała wówczas dwa nowoczesne piece obrotowe, młyny, halę składowiskową z suwnicami oraz pakownię. Po przebudowie jej zdolność produkcyjna wynosiła 250 000 ton rocznie. Zatrudnienie w roku [[1928]] wynosiło 390 robotników.  
W roku [[1929]] Towarzystwo "Saturn" powierzyło Kwapiszewskiemu budowę, a następnie kierownictwo, cementowni zlokalizowanej w miejscowości [[Wojkowice|Wojkowice Komorne]]. Cementownia miała być głównym odbiorcą miału węglowego, na który w tym czasie nie było zbyt dużego zapotrzebowania.  


W roku 1929 Towarzystwo "Saturn" powierzyło Kwapiszewskiemu budowę, a następnie kierownictwo, cementowni zlokalizowanej w miejscowości [[Wojkowice|Wojkowice Komorne]]. Cementownia miała być głównym odbiorcą miału węglowego, na który w tym czasie nie było zbyt dużego zapotrzebowania.
Wstępne prace rozpoczęto na początku [[1929]] r. w maju roku [[1930]] ruszyła produkcja. Przeszło 90% tonażu maszyn i urządzeń zamontowanych w cementowni "Saturn" wykonał polski przemysł maszynowy na podstawie duńskiej dokumentacji, opracowanej przez firmę  F. L. Smidth, tę samą, która swego czasu uczestniczyła w modernizacji [[Cementownia "Grodziec" (Będzin)|cementowni "Grodziec"]]. Wykonawcą była firma Allert i Buhle z Częstochowy. Cementownia była zaprojektowana na 4 piece obrotowe, jednak z uwagi na kryzys lat trzydziestych budowę ograniczono do 2 pieców obrotowych o łącznej wydajności 500 ton na dobę. W chwili otwarcia była to jedna z najnowocześniejszych cementowni na świecie, charakteryzująca się roczną produkcją około 52 600 ton cementu, przy zatrudnieniu 258 robotników w fabryce, 196 robotników w kamieniołomach i 173 osób w bednarni, czyli łącznie 627 pracowników.  
 
Wstępne prace rozpoczęto na początku [[1929]] roku, w maju roku [[1930]] ruszyła produkcja. Przeszło 90% tonażu maszyn i urządzeń zamontowanych w cementowni "Saturn" wykonał polski przemysł maszynowy na podstawie duńskiej dokumentacji, opracowanej przez firmę  F. L. Smidth, tę samą, która swego czasu uczestniczyła w modernizacji cementowni "Grodziec". Wykonawcą była firma Allert i Buhle z Częstochowy. Cementownia była zaprojektowana na 4 piece obrotowe, jednak z uwagi na kryzys lat trzydziestych budowę ograniczono do 2 pieców obrotowych o łącznej wydajności 500 ton na dobę. W chwili otwarcia była to jedna z najnowocześniejszych cementowni na świecie, charakteryzująca się roczną produkcją około 52 600 ton cementu, przy zatrudnieniu 258 robotników w fabryce, 196 robotników w kamieniołomach i 173 osób w bednarni, czyli łącznie 627 pracowników.  


Produkowany w „Saturnie” cement eksportowany był m. in. do Szwecji, Stanów Zjednoczonych i Afryki Południowej. Największym krajowym odbiorcą tego cementu było kierownictwo budowy zapory w Rożnowie.
Produkowany w „Saturnie” cement eksportowany był m. in. do Szwecji, Stanów Zjednoczonych i Afryki Południowej. Największym krajowym odbiorcą tego cementu było kierownictwo budowy zapory w Rożnowie.
Dyrektor Kwapiszewski znany był ze swej pracowitości, osobiście nadzorował kontrolę jakości produkcji, a także dbał o warunki bezpieczeństwa i higieny pracy. Znając świetnie kilka języków, był w stanie na bieżąco śledzić ukazujące się publikacje w dziedzinie cementownictwa. Stawiał swoim pracownikom do dyspozycji praktycznie całą fachową literaturę światową.
Dyrektor Kwapiszewski znany był ze swej pracowitości, osobiście nadzorował kontrolę jakości produkcji, a także dbał o warunki bezpieczeństwa i higieny pracy. Znając świetnie kilka języków, był w stanie na bieżąco śledzić ukazujące się publikacje w dziedzinie cementownictwa. Stawiał swoim pracownikom do dyspozycji praktycznie całą fachową literaturę światową.
   
   
W pierwszych miesiącach II wojny światowej został odsunięty od formalnego kierowania fabryką. Dyrektorem został Niemiec inż. Huppertsberg. Jednakże, aż do zakończenia działań wojennych, Kwapiszewski był faktycznym szefem cementowni , chociaż formalnie zatrudniony był jako kierownik ruchu. Z pisemnego świadectwa docenta Tadeusza Rumanstorfera, dyrektora kopalni "Jowisz"(1945) oraz kopalni "Sosnowiec" (1946), prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w latach [[1948]]-[[1955]], doktora honoris causa AGH w Krakowie (1989), który w latach [[1940]]-[[1943]]był kierownikiem należącego do cementowni "Saturn" kamieniołomu w Rogoźniku wynika, że  Kwapiszewski sprzyjał i chronił działania konspiracyjne podległych mu pracowników. Uratował od wywiezienia do Niemiec wielu licealistów i studentów, dając im zatrudnienie w cementowni.
W pierwszych miesiącach II wojny światowej został odsunięty od formalnego kierowania fabryką. Dyrektorem został Niemiec inż. Huppertsberg. Jednakże, aż do zakończenia działań wojennych, Kwapiszewski był faktycznym szefem cementowni , chociaż formalnie zatrudniony był jako kierownik ruchu. Z pisemnego świadectwa docenta Tadeusza Rumanstorfera, dyrektora [[Kopalnia "Jowisz" (Wojkowice)|kopalni "Jowisz"]] ([[1945]]) oraz [[Kopalnia "Sosnowiec" (Sosnowiec)|kopalni "Sosnowiec"]] ([[1946]]), prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w latach [[1948]] - [[1955]], doktora honoris causa AGH w Krakowie ([[1989]]), który w latach [[1940]] - [[1943]] był kierownikiem należącego do cementowni "Saturn" kamieniołomu w [[Rogoźnik (gm. Bobrowniki)|Rogoźniku]] wynika, że  Kwapiszewski sprzyjał i chronił działania konspiracyjne podległych mu pracowników. Uratował od wywiezienia do Niemiec wielu licealistów i studentów, dając im zatrudnienie w cementowni.


Po ucieczce administracji hitlerowskiej w styczniu [[1945]] roku wraz z garstką zaufanych robotników dzień i noc strzegł cementowni przed zniszczeniem. Chronił cenną aparaturę, a zwłaszcza piece rotacyjne, których - bez zniszczenia - nie można było nagle zatrzymać oraz silosy szlamowe, które - wobec panujących silnych mrozów  - groziły zamarznięciem.  
Po ucieczce administracji hitlerowskiej w styczniu [[1945]] r. wraz z garstką zaufanych robotników dzień i noc strzegł cementowni przed zniszczeniem. Chronił cenną aparaturę, a zwłaszcza piece rotacyjne, których - bez zniszczenia - nie można było nagle zatrzymać oraz silosy szlamowe, które - wobec panujących silnych mrozów  - groziły zamarznięciem.  


Dzięki jego zapobiegliwości cementownia "Saturn" była pierwszą uruchomioną po wyzwoleniu cementownią. Po wojnie, aż do roku [[1949]], pracował  w cementowni „Saturn”. W tym czasie zajął się rozbudową urządzeń pomocniczych fabryki, w postaci łaźni, warsztatów i kolonii domów mieszkalnych. W roku [[1949]] Włodzimierz Kwapiszewski powołany został do służby inwestycyjnej Centralnego Zarządu Przemysłu Cementowego, gdzie przygotowywał podstawy projektowe dla wzniesienia nowych cementowni w rejonie Strzelec Opolskich i Wierzbicy. Został pierwszym dyrektorem budowy cementowni „Wierzbica”.  
Dzięki jego zapobiegliwości cementownia "Saturn" była pierwszą uruchomioną po wyzwoleniu cementownią. Po wojnie, aż do roku [[1949]], pracował  w cementowni „Saturn”. W tym czasie zajął się rozbudową urządzeń pomocniczych fabryki, w postaci łaźni, warsztatów i kolonii domów mieszkalnych. W roku [[1949]] Włodzimierz Kwapiszewski powołany został do służby inwestycyjnej Centralnego Zarządu Przemysłu Cementowego, gdzie przygotowywał podstawy projektowe dla wzniesienia nowych cementowni w rejonie Strzelec Opolskich i Wierzbicy. Został pierwszym dyrektorem budowy cementowni „Wierzbica”.  


Włodzimierz Kwapiszewski zapisał piękną kartę historii polskiego przemysłu cementowego. W swej pracy potrafił łączyć wyzwania inżynierskie z autentyczną troską o człowieka i jego potrzeby. W dowód uznania tych zasług, przy okazji obchodów 100-cia przemysłu cementowego w Polsce, jesienią [[1957]] roku odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta. Z uwagi na stan zdrowia, w wieku 70 lat, Kwapiszewski wycofał się z wszelkiej aktywności zawodowej. Zmarł w roku [[1977]]. Pochowany jest w części katolickiej sosnowieckiego cmentarza.  
Włodzimierz Kwapiszewski zapisał piękną kartę historii polskiego przemysłu cementowego. W swej pracy potrafił łączyć wyzwania inżynierskie z autentyczną troską o człowieka i jego potrzeby. W dowód uznania tych zasług, przy okazji obchodów 100-cia przemysłu cementowego w Polsce, jesienią [[1957]] r. odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta. Z uwagi na stan zdrowia, w wieku 70 lat, Kwapiszewski wycofał się z wszelkiej aktywności zawodowej. Zmarł w roku [[1977]]. Pochowany jest w części katolickiej [[Cmentarz katolicki przy ul. Smutnej w Sosnowcu|sosnowieckiego cmentarza]].  
 
''Biogram opracowała: '''Dorota Starościak'''''


==Bibliografia==
*Bolesław Ciepiela, ''Pierwsza na ziemiach polskich cementownia "Grodziec"'', [[Sosnowiec]] – [[Grodziec (Będzin)|Grodziec]] [[1999]]
*Victor Kutten, ''Kartel cementowy w Polsce'', Warszawa [[1933]]
*Włodzimierz Kwapiszewski, ''Historia cementowni "Saturn" od momentu powstania do wybuchu II wojny światowej (1929-1939''), Cement–Wapno-Gips, nr 7-8/ [[1968]]
*Niepodpisany tekst: ''Włodzimierz Kwapiszewski'', Cement-Wapno-Gips, nr 7-8/ [[1958]]
*Marian Stelmach, ''Sto lat polskiego cementownictwa'', Cement-Wapno-Gips, nr 10/ [[1957]]
*Leszek Zachuta, ''Historia przemysłu cementowego w Polsce 1857-2000'', Kraków [[2004]]
*Dokumenty będące  w posiadaniu rodziny W. Kwapiszewskiego         


''Biogram opracowała: '''Dorota Starościak'''''


[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy|Kwapiszewski, Włodzimierz]]
[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy|Kwapiszewski, Włodzimierz]]

Aktualna wersja na dzień 06:29, 20 wrz 2012

Zagłębiowskie Biogramy
Włodzimierz Kwapiszewski
Włodzimierz Kwapiszewski
Imię i nazwisko Włodzimierz Kwapiszewski
Data i miejsce urodzenia 23 maja 1882
Gorłówka w Zagłębiu Donieckim
Data śmierci 1977
Miejsce spoczynku Cmentarz katolicki przy ul. Smutnej w Sosnowcu
Zawód inżynier
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta

Włodzimierz Kwapiszewski - (ur. 23 maja 1882 r. w Gorłówce w Zagłębiu Donieckim, zm. 1977 r.) inżynier zasłużony dla polskiego cementownictwa.

Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki we Friedbergu w Hesji. Pracował w Zagłębiu Donieckim; w latach 1910 - 1911 w Biurze Technicznym, a w latach 1911 - 1914 w kopalni Szczerbinówka. W latach 1914 - 1918 odbywał czynną służbę wojskową w wojsku rosyjskim.

Po zakończeniu wojny, do marca 1920 r. pracował w kopalni Szczerbinówka. Wrócił do Polski i do lipca 1920 kierował warsztatami reparacyjnymi Naczelnego Komisariatu do Walki z Epidemiami Ministerstwa Zdrowia. W lipcu 1920 r. powołany został do czynnej służby w Wojsku Polskim. Zakończył ją w kwietniu roku następnego. Po trzymiesięcznej pracy w Biurze Handlowo-Przemysłowym "Promotor" w Warszawie, w roku 1921 objął kierownictwo cementowni "Grodziec", które to stanowisko piastował do stycznia 1929 r. Od czerwca 1924 do kwietnia 1929 był prokurentem Zakładów "Solvay" w Polsce Tow. z o.p. (towarzystwo z ograniczoną poręką) Oddział w Grodźcu. W ciągu 8 lat kierowania cementownią zaplanował i zrealizował gruntowną przebudowę, rozbudowę i modernizację fabryki. Cementownia otrzymała wówczas dwa nowoczesne piece obrotowe, młyny, halę składowiskową z suwnicami oraz pakownię. Po przebudowie jej zdolność produkcyjna wynosiła 250 000 ton rocznie. Zatrudnienie w roku 1928 wynosiło 390 robotników.

W roku 1929 Towarzystwo "Saturn" powierzyło Kwapiszewskiemu budowę, a następnie kierownictwo, cementowni zlokalizowanej w miejscowości Wojkowice Komorne. Cementownia miała być głównym odbiorcą miału węglowego, na który w tym czasie nie było zbyt dużego zapotrzebowania.

Wstępne prace rozpoczęto na początku 1929 r. w maju roku 1930 ruszyła produkcja. Przeszło 90% tonażu maszyn i urządzeń zamontowanych w cementowni "Saturn" wykonał polski przemysł maszynowy na podstawie duńskiej dokumentacji, opracowanej przez firmę F. L. Smidth, tę samą, która swego czasu uczestniczyła w modernizacji cementowni "Grodziec". Wykonawcą była firma Allert i Buhle z Częstochowy. Cementownia była zaprojektowana na 4 piece obrotowe, jednak z uwagi na kryzys lat trzydziestych budowę ograniczono do 2 pieców obrotowych o łącznej wydajności 500 ton na dobę. W chwili otwarcia była to jedna z najnowocześniejszych cementowni na świecie, charakteryzująca się roczną produkcją około 52 600 ton cementu, przy zatrudnieniu 258 robotników w fabryce, 196 robotników w kamieniołomach i 173 osób w bednarni, czyli łącznie 627 pracowników.

Produkowany w „Saturnie” cement eksportowany był m. in. do Szwecji, Stanów Zjednoczonych i Afryki Południowej. Największym krajowym odbiorcą tego cementu było kierownictwo budowy zapory w Rożnowie. Dyrektor Kwapiszewski znany był ze swej pracowitości, osobiście nadzorował kontrolę jakości produkcji, a także dbał o warunki bezpieczeństwa i higieny pracy. Znając świetnie kilka języków, był w stanie na bieżąco śledzić ukazujące się publikacje w dziedzinie cementownictwa. Stawiał swoim pracownikom do dyspozycji praktycznie całą fachową literaturę światową.

W pierwszych miesiącach II wojny światowej został odsunięty od formalnego kierowania fabryką. Dyrektorem został Niemiec inż. Huppertsberg. Jednakże, aż do zakończenia działań wojennych, Kwapiszewski był faktycznym szefem cementowni , chociaż formalnie zatrudniony był jako kierownik ruchu. Z pisemnego świadectwa docenta Tadeusza Rumanstorfera, dyrektora kopalni "Jowisz" (1945) oraz kopalni "Sosnowiec" (1946), prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w latach 1948 - 1955, doktora honoris causa AGH w Krakowie (1989), który w latach 1940 - 1943 był kierownikiem należącego do cementowni "Saturn" kamieniołomu w Rogoźniku wynika, że Kwapiszewski sprzyjał i chronił działania konspiracyjne podległych mu pracowników. Uratował od wywiezienia do Niemiec wielu licealistów i studentów, dając im zatrudnienie w cementowni.

Po ucieczce administracji hitlerowskiej w styczniu 1945 r. wraz z garstką zaufanych robotników dzień i noc strzegł cementowni przed zniszczeniem. Chronił cenną aparaturę, a zwłaszcza piece rotacyjne, których - bez zniszczenia - nie można było nagle zatrzymać oraz silosy szlamowe, które - wobec panujących silnych mrozów - groziły zamarznięciem.

Dzięki jego zapobiegliwości cementownia "Saturn" była pierwszą uruchomioną po wyzwoleniu cementownią. Po wojnie, aż do roku 1949, pracował w cementowni „Saturn”. W tym czasie zajął się rozbudową urządzeń pomocniczych fabryki, w postaci łaźni, warsztatów i kolonii domów mieszkalnych. W roku 1949 Włodzimierz Kwapiszewski powołany został do służby inwestycyjnej Centralnego Zarządu Przemysłu Cementowego, gdzie przygotowywał podstawy projektowe dla wzniesienia nowych cementowni w rejonie Strzelec Opolskich i Wierzbicy. Został pierwszym dyrektorem budowy cementowni „Wierzbica”.

Włodzimierz Kwapiszewski zapisał piękną kartę historii polskiego przemysłu cementowego. W swej pracy potrafił łączyć wyzwania inżynierskie z autentyczną troską o człowieka i jego potrzeby. W dowód uznania tych zasług, przy okazji obchodów 100-cia przemysłu cementowego w Polsce, jesienią 1957 r. odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta. Z uwagi na stan zdrowia, w wieku 70 lat, Kwapiszewski wycofał się z wszelkiej aktywności zawodowej. Zmarł w roku 1977. Pochowany jest w części katolickiej sosnowieckiego cmentarza.

Biogram opracowała: Dorota Starościak

Bibliografia

  • Bolesław Ciepiela, Pierwsza na ziemiach polskich cementownia "Grodziec", SosnowiecGrodziec 1999
  • Victor Kutten, Kartel cementowy w Polsce, Warszawa 1933
  • Włodzimierz Kwapiszewski, Historia cementowni "Saturn" od momentu powstania do wybuchu II wojny światowej (1929-1939), Cement–Wapno-Gips, nr 7-8/ 1968
  • Niepodpisany tekst: Włodzimierz Kwapiszewski, Cement-Wapno-Gips, nr 7-8/ 1958
  • Marian Stelmach, Sto lat polskiego cementownictwa, Cement-Wapno-Gips, nr 10/ 1957
  • Leszek Zachuta, Historia przemysłu cementowego w Polsce 1857-2000, Kraków 2004
  • Dokumenty będące w posiadaniu rodziny W. Kwapiszewskiego