Blanowice (Zawiercie): Różnice pomiędzy wersjami

Z WikiZagłębie
Nie podano opisu zmian
Nie podano opisu zmian
Linia 34: Linia 34:
W dokumentach wymieniane były takie nazwy tej miejscowości jak Vilanowicz, Bilanovicz czy Bilawnycze[1].
W dokumentach wymieniane były takie nazwy tej miejscowości jak Vilanowicz, Bilanovicz czy Bilawnycze[1].


Pierwsza wzmianka o wsi Bilanowice pochodzi z roku [[1384]] - wiadomo o niej tyle, że była własnością Krzywonosa z Czarnej Poręby. W roku [[1403]] sprzedał on ją wraz z Czarną Porębą rodzinie Pileckich z [[Pilica|Pilicy]]. Od roku [[1431]] w Blanowicach czynna była kuźnica żelaza zwana Bilanowską. Na początku XIX w. w Blanowicach istniała kopalnia "Blanowice", która jest uważana za najstarszą kopalnię węgla w rejonie zawierciańskim.
Pierwsza wzmianka o wsi Bilanowice pochodzi z roku [[1384]] - wiadomo o niej tyle, że była własnością Krzywonosa z Czarnej Poręby. W roku [[1403]] sprzedał on ją wraz z Czarną Porębą rodzinie Pileckich z [[Pilica|Pilicy]]. Od roku [[1431]] w Blanowicach czynna była kuźnica żelaza zwana Bilanowską. Na początku XIX w. w Blanowicach istniała [[Kopalnia "Blanowice" (Zawiercie-Blanowice)|kopalnia "Blanowice"]], która jest uważana za najstarszą kopalnię węgla w rejonie zawierciańskim.


Wieś była własnością Padniewskich, Zbaraskich, Warszyckich i Westów. Pod koniec XVIII w. we wsi był dwór, folwark, młyn z browarem i karczma; mieszkało tu ok. 200 ludzi<ref>Materiały do słownika historyczno-geograficznego województwa krakowskiego w dobie Sejmu Czteroletniego pod red. Semkowicza, Czorta i Szumańskiego, Wyd. PAU, Kraków 1939</ref>. W [[1827]] r. istniały 34 domy, a wieś liczyła 355 mieszkańców<ref>Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I</ref>.
Wieś była własnością Padniewskich, Zbaraskich, Warszyckich i Westów. Pod koniec XVIII w. we wsi był dwór, folwark, młyn z browarem i karczma; mieszkało tu ok. 200 ludzi<ref>Materiały do słownika historyczno-geograficznego województwa krakowskiego w dobie Sejmu Czteroletniego pod red. Semkowicza, Czorta i Szumańskiego, Wyd. PAU, Kraków 1939</ref>. W [[1827]] r. istniały 34 domy, a wieś liczyła 355 mieszkańców<ref>Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I</ref>.

Wersja z 07:33, 24 lip 2012

Herb Zawiercia Blanowice
dzielnica Zawiercia
Status dzielnica
W granicach Zawiercia od
Kod pocztowy 00-000


Blanowice - dzielnica Zawiercia.

W dokumentach wymieniane były takie nazwy tej miejscowości jak Vilanowicz, Bilanovicz czy Bilawnycze[1].

Pierwsza wzmianka o wsi Bilanowice pochodzi z roku 1384 - wiadomo o niej tyle, że była własnością Krzywonosa z Czarnej Poręby. W roku 1403 sprzedał on ją wraz z Czarną Porębą rodzinie Pileckich z Pilicy. Od roku 1431 w Blanowicach czynna była kuźnica żelaza zwana Bilanowską. Na początku XIX w. w Blanowicach istniała kopalnia "Blanowice", która jest uważana za najstarszą kopalnię węgla w rejonie zawierciańskim.

Wieś była własnością Padniewskich, Zbaraskich, Warszyckich i Westów. Pod koniec XVIII w. we wsi był dwór, folwark, młyn z browarem i karczma; mieszkało tu ok. 200 ludzi[1]. W 1827 r. istniały 34 domy, a wieś liczyła 355 mieszkańców[2].

Miejscowość należała do parafii i gminy Kromołów, która do 1885 r. należała do powiatu olkuskiego w guberni kieleckiej, a następnie została włączona do powiatu będzińskiego w guberni piotrkowskiej dzieląc losy rozrastającego się wówczas Zawiercia. W roku 1965 przyłączono do Zawiercia część Blanowic, a w latach 1975-1976 pozostałą część wsi.

Dzielnica Zawiercia jest położona w dolince (odchodzi z niej kilka wąwozów porośniętych trawą) i na wzniesieniu kuesty jurajskiej (roztacza się z niej panorama Zawiercia i okolic). Na stoku kuesty, za kilkoma cegielniami i ich wyrobiskami gliny, stoi wapiennik.

W Blanowicach znajduje się sezonowy basen kąpielowy, który jest miejscem letniego wypoczynku mieszkańców Zawiercia.

Przypisy

  1. Materiały do słownika historyczno-geograficznego województwa krakowskiego w dobie Sejmu Czteroletniego pod red. Semkowicza, Czorta i Szumańskiego, Wyd. PAU, Kraków 1939
  2. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I