Hieronim Kondratowicz: Różnice pomiędzy wersjami

Z WikiZagłębie
(Utworzył nową stronę „{{Biogram infobox |imię i nazwisko = Hieronim Kondratowicz |pseudonim = |grafika = |opis grafiki = |podpis = |data urodzenia = |miejsce urodzenia = |imię przy narodz...”)
 
Nie podano opisu zmian
Linia 2: Linia 2:
|imię i nazwisko = Hieronim Kondratowicz
|imię i nazwisko = Hieronim Kondratowicz
|pseudonim =
|pseudonim =
|grafika =  
|grafika = Hieronim Kondratowicz.jpg
|opis grafiki =
|opis grafiki =
|podpis =
|podpis =
|data urodzenia =
|data urodzenia = [[1846]]
|miejsce urodzenia =
|miejsce urodzenia = Sandomierz
|imię przy narodzeniu =
|imię przy narodzeniu =
|data śmierci =
|data śmierci = [[21maja]] [[1923]]
|miejsce śmierci =
|miejsce śmierci = [[Dąbrowa Górnicza]]
|przyczyna śmierci =
|przyczyna śmierci =
|miejsce spoczynku =
|miejsce spoczynku = Warszawa
|zawód =
|zawód = inżynier górniczy
|odznaczenia =
|odznaczenia =
|www =
|www =
}}
}}


'''Hieronim Kondratowicz''' – inżynier górniczy urodziłu się w [[1846]] r. w Sandomierzu. Był synem unity. W 12 roku życia zmuszony do przyjęcia prawosławia w [[1905]] po wydaniu ukazu tolerancyjnego w Rosji powrócił do katolicyzmu. W [[1863]] roku ukończył gimnazjum w Radomiu, a następnie studiował w Szkole Głównej w Warszawie, gdzie uzyskał tytuł magistra nauk przyrodniczych. Z kolei podjął studia w Instytucie Górniczym w Petersburgu, po ukończeniu którego ([[1871]] r.) rozpoczął pracę w kopalniach węgla i rud żelaza na południu Rosji. Wkrótce uzyskał stanowisko inżyniera miejskiego w Odessie. W [[1887]] r. został powołany na stanowisko rządowe okręgowego inżyniera górniczego w [[Zagłębie Dąbrowskie|Zagłębiu Dąbrowskim]], gdzie nadzorował wszystkie kopalnie i huty. Wykorzystując wydany ukaz carski, ograniczający prawa cudzoziemców w zarządzaniu przedsiębiorstwami w pasie przygranicznym, Kondratowicz starał się wprowadzić polskich inżynierów i techników na stanowiska kierownicze, do tej pory opanowane niemal całkowicie przez Niemców i Francuzów. Jego też zasługą jest wytworzenie się w [[Zagłębie Dąbrowskie|Zagłębiu]] potężnego ośrodka inteligencji technicznej. W [[1891]] z inicjatywy Kondratowicza i pod jego przewodnictwem powstał oddział cesarskiego Towarzystwa Technicznego, a w [[1896]] Sekcja Górniczo – Hutnicza Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. W [[1903]] r. dzięki staraniom Sekcji zaczął ukazywać się w [[Dąbrowa Górnicza|Dąbrowie]] Przegląd Górniczo–Hutniczy - pismo, które odegrało ogromną rolę w rozwoju i kształtowaniu polskiej wiedzy technicznej.
Jako inżynier okręgowy w podległych mu kopalniach i hutach przez rygorystyczne kontrole doprowadził do likwidacji najbardziej rażących zaniedbań na odcinku higieny i bezpieczeństwa pracy.
W okresie jego urzędowania ukazały się nowe akty prawne, na których powstanie i kształt miał duży wpływ. Przepisy regulowały warunki pracy w górnictwie Królestwa Polskiego: skrócono dzień pracy z 12 do 11,5 godziny na dobę, a porę nocną do 10 godzin, wprowadzono obowiązek udzielania robotnikom bezpłatnej pomocy lekarskiej przez zakłady pracy i zakładania szpitali przez przedsiębiorstwa zatrudniające ponad 1.000 osób. 
Od początku przybycia do [[Zagłębie Dąbrowskie|Zagłębia]] zaangażował się w sprawy powstającej w [[Dąbrowa Górnicza|Dąbrowie]] [[Sztygarka|Szkoły Górniczej]]. Od chwili jej otwarcia prowadził przez szereg lat wykłady z górnictwa. Z wykładów powstał podręcznik w obowiązującym języku rosyjskim „Gornoje iskusstwo” ([[1898]] r. cz. I i [[1900]] r. cz. II). W [[1903]] r. praca ukazała się jako dwutomowe wydawnictwo w języku polskim opatrzone tytułem” Górnictwo”. Stała się ona pierwszym nowoczesnym polskim podręcznikiem górnictwa, na którym przez najbliższe 50 lat miały wychowywać się kolejne pokolenia inżynierów i techników górniczych.
W [[1899]] r. Kondratowicz zrezygnował ze stanowiska inżyniera okręgowego i objął posadę dyrektora [[Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe Saturn|Towarzystwa Górniczo- Przemysłowego Saturn]]. Kopalnię tego towarzystwa w [[Czeladź|Czeladzi]] przekształcił w przodującą pod względem technicznym. Z jego inicjatywy w [[Dąbrowa Górnicza|Dąbrowie]] została wzniesiona Szkoła Ludowa, a także tzw. [[Resursa]] ([[1893]]-[[1895|95]]), która z czasem stała ogniskiem życia kulturalnego miejscowej inteligencji. W [[1906]] r. Kondratowicz został wybrany posłem do I Dumy rosyjskiej. Opuścił stanowisko Dyrektora Towarzystwa Saturn, pozostając jednak w jego Radzie Nadzorczej i osiedlił się w Warszawie. Po rozwiązaniu Dumy oddał się pracy społecznej. Po odzyskaniu niepodległości w [[1919]] r. powołany został do komisji dla ujednolicenia prawa górniczego w Polsce, pracował przez pewien czas w Departamencie Górniczo- Hutniczym Ministerstwa Przemysłu i Handlu m.in. porządkując zaniedbane przez władze rosyjskie sprawy nadań górniczych. Brał czynny udział w pracy organizacji technicznych. Współdziałał przy reaktywowaniu w [[1919]] r. [[Sztygarka|Szkoły Górniczej]] w [[Dąbrowa Górnicza|Dąbrowie]] (był Prezesem jej Rady Opiekuńczej), a także przy organizacji Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie. W uznaniu zasług otrzymał doktorat honoris causa AGH oraz honorowe członkowstwo Stowarzyszenia Inżynierów Górniczych i Hutniczych. W maju [[1923]] r. przybył do [[Dąbrowa Górnicza|Dąbrowy Górniczej]] na zjazd wychowanków [[Sztygarka|Szkoły Górniczej]]. [[21 maja]] [[1923]] r. opuszczając [[Dąbrowa Górnicza|Dąbrowę]] zasłabł na dworcu kolejowym i zmarł. Został pochowany w Warszawie na cmentarzu powązkowskim.
Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=304&Itemid=106


[[Kategoria:Ludzie związani z Czeladzią|Kondratowicz, Hieronim]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Czeladzią|Kondratowicz, Hieronim]]

Wersja z 22:03, 10 sty 2013

Zagłębiowskie Biogramy
Hieronim Kondratowicz
Imię i nazwisko Hieronim Kondratowicz
Data i miejsce urodzenia 1846
Sandomierz
Data i miejsce śmierci 21maja 1923
Dąbrowa Górnicza
Miejsce spoczynku Warszawa
Zawód inżynier górniczy

Hieronim Kondratowicz – inżynier górniczy urodziłu się w 1846 r. w Sandomierzu. Był synem unity. W 12 roku życia zmuszony do przyjęcia prawosławia w 1905 po wydaniu ukazu tolerancyjnego w Rosji powrócił do katolicyzmu. W 1863 roku ukończył gimnazjum w Radomiu, a następnie studiował w Szkole Głównej w Warszawie, gdzie uzyskał tytuł magistra nauk przyrodniczych. Z kolei podjął studia w Instytucie Górniczym w Petersburgu, po ukończeniu którego (1871 r.) rozpoczął pracę w kopalniach węgla i rud żelaza na południu Rosji. Wkrótce uzyskał stanowisko inżyniera miejskiego w Odessie. W 1887 r. został powołany na stanowisko rządowe okręgowego inżyniera górniczego w Zagłębiu Dąbrowskim, gdzie nadzorował wszystkie kopalnie i huty. Wykorzystując wydany ukaz carski, ograniczający prawa cudzoziemców w zarządzaniu przedsiębiorstwami w pasie przygranicznym, Kondratowicz starał się wprowadzić polskich inżynierów i techników na stanowiska kierownicze, do tej pory opanowane niemal całkowicie przez Niemców i Francuzów. Jego też zasługą jest wytworzenie się w Zagłębiu potężnego ośrodka inteligencji technicznej. W 1891 z inicjatywy Kondratowicza i pod jego przewodnictwem powstał oddział cesarskiego Towarzystwa Technicznego, a w 1896 Sekcja Górniczo – Hutnicza Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. W 1903 r. dzięki staraniom Sekcji zaczął ukazywać się w Dąbrowie Przegląd Górniczo–Hutniczy - pismo, które odegrało ogromną rolę w rozwoju i kształtowaniu polskiej wiedzy technicznej. Jako inżynier okręgowy w podległych mu kopalniach i hutach przez rygorystyczne kontrole doprowadził do likwidacji najbardziej rażących zaniedbań na odcinku higieny i bezpieczeństwa pracy. W okresie jego urzędowania ukazały się nowe akty prawne, na których powstanie i kształt miał duży wpływ. Przepisy regulowały warunki pracy w górnictwie Królestwa Polskiego: skrócono dzień pracy z 12 do 11,5 godziny na dobę, a porę nocną do 10 godzin, wprowadzono obowiązek udzielania robotnikom bezpłatnej pomocy lekarskiej przez zakłady pracy i zakładania szpitali przez przedsiębiorstwa zatrudniające ponad 1.000 osób.  Od początku przybycia do Zagłębia zaangażował się w sprawy powstającej w Dąbrowie Szkoły Górniczej. Od chwili jej otwarcia prowadził przez szereg lat wykłady z górnictwa. Z wykładów powstał podręcznik w obowiązującym języku rosyjskim „Gornoje iskusstwo” (1898 r. cz. I i 1900 r. cz. II). W 1903 r. praca ukazała się jako dwutomowe wydawnictwo w języku polskim opatrzone tytułem” Górnictwo”. Stała się ona pierwszym nowoczesnym polskim podręcznikiem górnictwa, na którym przez najbliższe 50 lat miały wychowywać się kolejne pokolenia inżynierów i techników górniczych. W 1899 r. Kondratowicz zrezygnował ze stanowiska inżyniera okręgowego i objął posadę dyrektora Towarzystwa Górniczo- Przemysłowego Saturn. Kopalnię tego towarzystwa w Czeladzi przekształcił w przodującą pod względem technicznym. Z jego inicjatywy w Dąbrowie została wzniesiona Szkoła Ludowa, a także tzw. Resursa (1893-95), która z czasem stała ogniskiem życia kulturalnego miejscowej inteligencji. W 1906 r. Kondratowicz został wybrany posłem do I Dumy rosyjskiej. Opuścił stanowisko Dyrektora Towarzystwa Saturn, pozostając jednak w jego Radzie Nadzorczej i osiedlił się w Warszawie. Po rozwiązaniu Dumy oddał się pracy społecznej. Po odzyskaniu niepodległości w 1919 r. powołany został do komisji dla ujednolicenia prawa górniczego w Polsce, pracował przez pewien czas w Departamencie Górniczo- Hutniczym Ministerstwa Przemysłu i Handlu m.in. porządkując zaniedbane przez władze rosyjskie sprawy nadań górniczych. Brał czynny udział w pracy organizacji technicznych. Współdziałał przy reaktywowaniu w 1919 r. Szkoły Górniczej w Dąbrowie (był Prezesem jej Rady Opiekuńczej), a także przy organizacji Akademii Górniczo- Hutniczej w Krakowie. W uznaniu zasług otrzymał doktorat honoris causa AGH oraz honorowe członkowstwo Stowarzyszenia Inżynierów Górniczych i Hutniczych. W maju 1923 r. przybył do Dąbrowy Górniczej na zjazd wychowanków Szkoły Górniczej. 21 maja 1923 r. opuszczając Dąbrowę zasłabł na dworcu kolejowym i zmarł. Został pochowany w Warszawie na cmentarzu powązkowskim.

Źródło: http://www.muzeum-saturn.czeladz.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=304&Itemid=106