Witold Mańczak: Różnice pomiędzy wersjami

Z WikiZagłębie
Nie podano opisu zmian
Nie podano opisu zmian
Linia 30: Linia 30:
phonétique des langues romanes et la fréquence (1969), Le latin classique, langue romane commune (1977), Praojczyzna Słowian (1981), Frequenzbedingter unregelmässiger Lautwandel in den germanischen Sprachen (1987), La classification des langues romanes (1991), Problemy
phonétique des langues romanes et la fréquence (1969), Le latin classique, langue romane commune (1977), Praojczyzna Słowian (1981), Frequenzbedingter unregelmässiger Lautwandel in den germanischen Sprachen (1987), La classification des langues romanes (1991), Problemy
językoznawstwa ogólnego (1996), O pochodzeniu i dialekcie Kaszubów (2002), Linguistique générale et linguistique indo-européenne (2008).  
językoznawstwa ogólnego (1996), O pochodzeniu i dialekcie Kaszubów (2002), Linguistique générale et linguistique indo-européenne (2008).  
''Biogram opracował: Piotr Dudała''




[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy|Mańczak, Witold]]
[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy|Mańczak, Witold]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu|Mańczak, Witold]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Sosnowcu|Mańczak, Witold]]

Wersja z 21:26, 10 sie 2018

Zagłębiowskie Biogramy
Witold Mańczak
Witold Mańczak
Imię i nazwisko Witold Mańczak
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1924
Sosnowiec
Data i miejsce śmierci 12 stycznia 2016
Kraków
Zawód językoznawca języków romańskich i indoeuropejskich, profesor UJ

Witold Mańczak - językoznawca języków romańskich i indoeuropejskich, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek krajowy Polskiej Akademii Umiejętności i członek Polskiej Akademii Nauk


Witold Mańczak urodził się 12 sierpnia 1924 r. w Sosnowcu, gdzie w 1945 r. zdał eksternistycznie maturę. Rozpoczął w Krakowie studia najpierw w Akademii Handlowej, a później na Uniwersytecie Jagiellońskim, zakończone w 1948 r. magisterium z filologii romańskiej. W 1950 r. obronił rozprawę doktorską, a w 1954 został zastępcą profesora, w 1957 – docentem, w 1971 – profesorem nadzwyczajnym, a w 1982 – zwyczajnym. W latach 1970–1974 był dyrektorem Instytutu Filologii Romańskiej UJ. W 1992 r. został powołany na członka czynnego PAU. W 1994 r. przeszedł na emeryturę; zmarł w Krakowie 12 stycznia 2016 r.


Od czasu ukończenia studiów do ostatnich chwil życia niezwykle intensywnie pracował naukowo w dziedzinie językoznawstwa romańskiego, polskiego, słowiańskiego, indoeuropejskiego i ogólnego. Uczestniczył w licznych konferencjach i kongresach międzynarodowych. Jego bibliografia liczy ponad 950 publikacji, w tym 24 pozycje książkowe, m.in. Gramatyka francuska (1960), Polska fonetyka i morfologia historyczna (1965), Le développement phonétique des langues romanes et la fréquence (1969), Le latin classique, langue romane commune (1977), Praojczyzna Słowian (1981), Frequenzbedingter unregelmässiger Lautwandel in den germanischen Sprachen (1987), La classification des langues romanes (1991), Problemy językoznawstwa ogólnego (1996), O pochodzeniu i dialekcie Kaszubów (2002), Linguistique générale et linguistique indo-européenne (2008).

Biogram opracował: Piotr Dudała