Teofil Łabuś: Różnice pomiędzy wersjami

Z WikiZagłębie
Nie podano opisu zmian
Nie podano opisu zmian
 
(Nie pokazano 1 wersji utworzonej przez jednego użytkownika)
Linia 6: Linia 6:
|podpis =
|podpis =
|data urodzenia = [[9 grudnia]] [[1900]]
|data urodzenia = [[9 grudnia]] [[1900]]
|miejsce urodzenia = [[Pińczyce]] ([[powiat zawierciański]])
|miejsce urodzenia = [[Pińczyce (gm. Koziegłowy)|Pińczyce]] ([[powiat zawierciański]])
|imię przy narodzeniu =
|imię przy narodzeniu =
|data śmierci = [[23 maja]] [[1978]]
|data śmierci = [[23 maja]] [[1978]]
Linia 17: Linia 17:
}}
}}


"Teofil Łabuś" - nauczyciel, kierownik i dyrektor szkół, działacz Związku Nauczycielstwa Polskiego.
'''Teofil Łabuś''' – (ur. [[9 grudnia]] [[1900]] r. w [[Pińczyce (gm. Koziegłowy)|Pińczycach]] ([[Powiat zawierciański|pow. Zawierciański]]), zm. [[23 maja]] [[1978]] r. w [[Sosnowiec|Sosnowcu]]) nauczyciel, kierownik i dyrektor szkół, działacz [[Związek Nauczycielstwa Polskiego w Zagłębiu|Związku Nauczycielstwa Polskiego]]. Syn Antoniego, robotnika przędzalni [[Heinrich Dietel|H. Dietla]] i Magdaleny z Grodzińskich. Był żonaty z Anielą Obozą, miał dwoje dzieci.


==Edukacja==
W [[1915]] r. ukończył w [[Sosnowiec|Sosnowcu]] dwuklasową szkołę aleksandryjską, a następnie uczęszczał do ośmioklasowego
Gimnazjum Męskiego Filologicznego. Od [[18 października]] [[1919]] r. do [[11 listopada]] [[1920]] r. służył w wojsku, w 2. dywizji legionów ~ uczestniczył w wojnie polsko-radzieckiej.
==Praca edukacyjna==
Po zakończeniu służby wojskowej odbył krótki kurs pedagogiczny w Pabianicach, po czym [[1 sierpnia]] [[1921]] r. objął posadę nauczyciela w jednoklasowej szkole powszechnej w [[Wymysłów (gm. Bobrowniki)|Wymysłowie]] w [[Powiat będziński|powiecie będzińskim]]. Z kolei w latach [[1922]] - [[1931]] pracował jak nauczyciel w Szkole Powszechnej nr 7 w [[Sosnowiec|Sosnowcu]]. W międzyczasie uzupełniał kwalifikacje - w [[1930]] r. ukończył w Krakowie roczny Państwowy Wyższy Kurs Nauczycielski. Od [[1931]] r. przez cztery lata piastował stanowisko kierownika
Publicznej Szkoły Powszechnej w [[Klimontów (Sosnowiec)|Klimontowie]], które otrzymał w wyniki konkursu. Jednocześnie, w latach [[1933]] - [[1935]] studiował w Państwowym Instytucie Nauczycielskim w Warszawie. Po uzyskaniu dyplomu został przeniesiony ([[1935]]) do [[Sosnowiec|Sosnowca]], na równorzędne stanowisko w Szkole Powszechnej nr 4. Pracował tutaj do wybuchu II wojny światowej.
Uczestniczył w kampanii wrześniowej. Wzięty do niewoli, przebywał w oflagach w Dorsten, Dossel, w których rozwijał działalność oświatową
i samokształceniową. Prowadził m.in. kursy pedagogiczne dla żołnierzy – nauczycieli.
Po powrocie do [[Sosnowiec|Sosnowca]], od połowy [[1947]] r. pracował ponownie w „czwórce” w charakterze Jej kierownika, a następnie, w roku szkolnym [[1947]]/[[1948]], pełnił funkcję dyrektora Liceum Pedagogicznego. Z dniem [[1 września]] [[1948]] r. został przeniesiony do Państwowego Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w Katowicach, a od marca [[1949]] r. do stycznia [[1951]] r. był wizytatorem szkół. Pracował również w Pałacu Młodzieży w Katowicach (XII [[1950]] – [[31 sierpnia]] [[1953]]) na stanowisku dyrektora pedagogicznego.
Do szkolnictwa powrócił w [[1953]] r. Przez dwa lata ([[1953]] - [[1955]]) pełnił funkcję dyrektora Technikum Hutniczo-Mechanicznego w [[Sosnowiec|Sosnowcu]]. Stąd, na własną prośbę, przeszedł do pracy w sosnowieckim Liceum Pedagogicznym; w latach [[1958]] - [[1960]] sprawował tu obowiązki zastępcy dyrektora.
Po otrzymaniu emerytury, od [[1961]] r. przez sześć lat pracował w Liceum jako nauczyciel, w niepełnym wymiarze godzin (uczył propedeutyki filozofii i metodyki nauczania).
==Związek Nauczycielstwa Polskiego==
Od [[1922]] r. należał do [[Związek Nauczycielstwa Polskiego w Zagłębiu|związku Nauczycielstwa Polskiego]]; w latach [[1935]] - [[1939]] wchodził w skład Zarządu Oddziału Grodzkiego ZNP w [[Sosnowiec|Sosnowcu]]. Wspólnie ze Stanisławem Gierszem i Witoldem Wyspiańskim uczestniczył w Walnym Zjeździe Nauczycielskim, który odbył się w Krakowie w [[1938]] r.
Angażował się w sprawy budowy sanatorium dla nauczycieli w Zakopanem, hotelu ZNP w Warszawie, rozbudowy fachowej księgarni wydawniczej. Należał do organizatorów kursów dla nauczycieli, był zwolennikiem wdrażania postępowych, laickich treści nauczania.
Po wojnie działał w zarządzie [[Związek Nauczycielstwa Polskiego w Zagłębiu|sosnowieckiego Oddziału ZNP]], a następnie, od [[1948]] r. także w zarządzie Okręgu ZNP w Katowicach; był przewodniczącym Wydziału Pracy Społecznej ([[1948]]) i prezesem Zarządu ([[1949]] – [[1950]]). W latach [[1957]] - [[1959]] pełnił funkcję prezesa Oddziału ZNP w [[Sosnowiec|Sosnowcu]].
==Odznaczenia==
Za długoletnią i ofiarną pracę został odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy i Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego.
==Bibliografia==
*{{Cytuj książkę  | nazwisko = Śmiałek| imię = Małgorzata |nazwisko2= Studencki |imię2= Zbigniew | tytuł = [[Sosnowieckie ABC (7)|Sosnowieckie ABC, tom VII]] | data =[[2008]] | wydawca = [[Muzeum w Sosnowcu]] | miejsce =  | isbn = 978-83-89199-37-9 | strony = 41-42}}


[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy|Łabuś, Teofil]]
[[Kategoria:Zagłębiowskie Biogramy|Łabuś, Teofil]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem|Łabuś, Teofil]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Sosnowcem|Łabuś, Teofil]]
[[Kategoria:Pedagodzy|Łabuś, Teofil]]

Aktualna wersja na dzień 06:15, 9 maj 2012

Zagłębiowskie Biogramy
Imię i nazwisko Teofil Łabuś
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1900
Pińczyce (powiat zawierciański)
Data i miejsce śmierci 23 maja 1978
Sosnowiec
Zawód nauczyciel
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy, Złota Odznaka Związku Nauczycielstwa Polskiego

Teofil Łabuś – (ur. 9 grudnia 1900 r. w Pińczycach (pow. Zawierciański), zm. 23 maja 1978 r. w Sosnowcu) nauczyciel, kierownik i dyrektor szkół, działacz Związku Nauczycielstwa Polskiego. Syn Antoniego, robotnika przędzalni H. Dietla i Magdaleny z Grodzińskich. Był żonaty z Anielą Obozą, miał dwoje dzieci.

Edukacja

W 1915 r. ukończył w Sosnowcu dwuklasową szkołę aleksandryjską, a następnie uczęszczał do ośmioklasowego Gimnazjum Męskiego Filologicznego. Od 18 października 1919 r. do 11 listopada 1920 r. służył w wojsku, w 2. dywizji legionów ~ uczestniczył w wojnie polsko-radzieckiej.

Praca edukacyjna

Po zakończeniu służby wojskowej odbył krótki kurs pedagogiczny w Pabianicach, po czym 1 sierpnia 1921 r. objął posadę nauczyciela w jednoklasowej szkole powszechnej w Wymysłowie w powiecie będzińskim. Z kolei w latach 1922 - 1931 pracował jak nauczyciel w Szkole Powszechnej nr 7 w Sosnowcu. W międzyczasie uzupełniał kwalifikacje - w 1930 r. ukończył w Krakowie roczny Państwowy Wyższy Kurs Nauczycielski. Od 1931 r. przez cztery lata piastował stanowisko kierownika Publicznej Szkoły Powszechnej w Klimontowie, które otrzymał w wyniki konkursu. Jednocześnie, w latach 1933 - 1935 studiował w Państwowym Instytucie Nauczycielskim w Warszawie. Po uzyskaniu dyplomu został przeniesiony (1935) do Sosnowca, na równorzędne stanowisko w Szkole Powszechnej nr 4. Pracował tutaj do wybuchu II wojny światowej.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej. Wzięty do niewoli, przebywał w oflagach w Dorsten, Dossel, w których rozwijał działalność oświatową i samokształceniową. Prowadził m.in. kursy pedagogiczne dla żołnierzy – nauczycieli.

Po powrocie do Sosnowca, od połowy 1947 r. pracował ponownie w „czwórce” w charakterze Jej kierownika, a następnie, w roku szkolnym 1947/1948, pełnił funkcję dyrektora Liceum Pedagogicznego. Z dniem 1 września 1948 r. został przeniesiony do Państwowego Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w Katowicach, a od marca 1949 r. do stycznia 1951 r. był wizytatorem szkół. Pracował również w Pałacu Młodzieży w Katowicach (XII 195031 sierpnia 1953) na stanowisku dyrektora pedagogicznego.

Do szkolnictwa powrócił w 1953 r. Przez dwa lata (1953 - 1955) pełnił funkcję dyrektora Technikum Hutniczo-Mechanicznego w Sosnowcu. Stąd, na własną prośbę, przeszedł do pracy w sosnowieckim Liceum Pedagogicznym; w latach 1958 - 1960 sprawował tu obowiązki zastępcy dyrektora.

Po otrzymaniu emerytury, od 1961 r. przez sześć lat pracował w Liceum jako nauczyciel, w niepełnym wymiarze godzin (uczył propedeutyki filozofii i metodyki nauczania).

Związek Nauczycielstwa Polskiego

Od 1922 r. należał do związku Nauczycielstwa Polskiego; w latach 1935 - 1939 wchodził w skład Zarządu Oddziału Grodzkiego ZNP w Sosnowcu. Wspólnie ze Stanisławem Gierszem i Witoldem Wyspiańskim uczestniczył w Walnym Zjeździe Nauczycielskim, który odbył się w Krakowie w 1938 r. Angażował się w sprawy budowy sanatorium dla nauczycieli w Zakopanem, hotelu ZNP w Warszawie, rozbudowy fachowej księgarni wydawniczej. Należał do organizatorów kursów dla nauczycieli, był zwolennikiem wdrażania postępowych, laickich treści nauczania.

Po wojnie działał w zarządzie sosnowieckiego Oddziału ZNP, a następnie, od 1948 r. także w zarządzie Okręgu ZNP w Katowicach; był przewodniczącym Wydziału Pracy Społecznej (1948) i prezesem Zarządu (19491950). W latach 1957 - 1959 pełnił funkcję prezesa Oddziału ZNP w Sosnowcu.

Odznaczenia

Za długoletnią i ofiarną pracę został odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy i Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego.

Bibliografia