Grzegorz Augustynik: Różnice pomiędzy wersjami

Z WikiZagłębie
Nie podano opisu zmian
(zmiana profesji - nie był pianistą i nie grał w "Pianiście" ;))
Linia 13: Linia 13:
  |przyczyna śmierci    =
  |przyczyna śmierci    =
  |miejsce spoczynku    =  
  |miejsce spoczynku    =  
  |zawód                = kompozytor i pianista, bohater filmu "Pianista"
  |zawód                = ksiądz
  |odznaczenia          =  
  |odznaczenia          =  
  |commons              =
  |commons              =

Wersja z 14:22, 10 lis 2011

Zagłębiowskie Biogramy
Grzegorz Augustynik
Grzegorz Augustynik
Imię i nazwisko Grzegorz Augustynik
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1847
Sosnowiec
Data i miejsce śmierci 10 listopada 1929
Kraków
Zawód ksiądz

Grzegorz Augustynik (1847 - 1929) – polski ksiądz rzymskokatolicki, działacz społeczno-kulturalny. Urodził się 25 listopada 1847 r. w Zagórzu, obecnie dzielnicy Sosnowca. Po ukończeniu szkoły elementarnej w Zagórzu w latach 1861-1869, rozpoczął naukę w gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim. W 1869 r. wstąpił na Wydział Medyczny Uniwersytetu Warszawskiego, jednak wkrótce przeniósł się do Seminarium Duchownego w Kielcach.

Święcenia kapłańskie otrzymał 31 sierpnia 1872 r. Studia teologiczne kontynuował w Akademii Duchowej w Petersburgu. Nie ukończył ich jednak i po powrocie został wikariuszem – początkowo w parafii Janina, następnie – w Siemoni, Bobrownikach, Grodźcu i Czeladzi. W latach 1883-1897 był administratorem parafii i dziekanem we Włoszczowie.. Dwukrotnie był proboszczem w Dąbrowie Górniczej (1897-1902 i 1906-1916), gdzie rozwinął intensywną działalność duszpasterską i społeczno-kulturalną. Zainicjował w Dąbrowie Górniczej Stowarzyszenie Robotników Chrześcijańskich, rodzaj związku zawodowego, który dbał zarówno o formację religijno-moralną jak i upominał się o prawa ludzi pracy i prowadził szeroką działalność społeczną, kulturalną i charytatywną w swoim otoczeniu. W latach 1902-1906 zarządzał parafią Książ Wielki.

W 1916 r. przeniósł się do diecezji włocławskiej, gdzie został proboszczem w Łasku. W 1921 r. zrezygnował z działalności duszpasterskiej i zamieszkał na Jasnej Górze. Prowadził intensywną działalność piśmienniczą – obejmującą kilkadziesiąt pozycji zwartych i liczne artykuły z problematyki społeczno-religijnej. Był jednym z wielu wychowanków Sługi Bożej Wandy Malczewskiej (1822-1896) i Jacka Siemieńskiego. Był też pierwszym jej biografem. Książka jej poświęcona: Miłość Boga i Ojczyzny okazana w czynach czyli żywot świętobliwej Polki Panny Wandy Justyny Nepomuceny Malczewskiej, jej objawienia i przepowiednie dotyczące kościoła i Polski doczekała się kilku wydań.

Zasłynął także jako budowniczy monumentalnej świątyni p.w. NMP Anielskiej, wybudowanej dzięki ofiarności robotników dąbrowskich. Jego staraniem wznoszony kościół otrzymał na mocy breve papieża Leona XIII tytuł honorowy Bazyliki w roku 1901 (probazyliki) i został agregowany do bazyliki św. Piotra w Rzymie. Ks. Augustynik był żarliwym propagatorem kultu maryjnego. Założył w tym celu Bractwo Matki Bożej Anielskiej i Najświętszego Sakramentu. Opublikował wiele książeczek do nabożeństwa i broszur maryjnych. Odznaczony został godnością prałata Jego Świątobliwości oraz najwyższymi odznaczeniami państwowymi: orderem "Pro Ecclesia et Pontifice", orderem "Polonia Restituta" i krzyżem legionowym.

Zmarł w Krakowie 10 listopada 1929 roku. Pochowany został 15 listopada 1929 roku w kaplicy Porcjunkula obok wzniesionej przez siebie świątyni.

Więcej informacji: http://pl.wikipedia.org/wiki/Grzegorz_Augustynik