Blanowice (Zawiercie): Różnice pomiędzy wersjami

Z WikiZagłębie
m (Blanowice przeniesiono do Blanowice (Zawiercie))
Nie podano opisu zmian
Linia 3: Linia 3:
W dokumentach wymieniane były takie nazwy tej miejscowości jak Vilanowicz, Bilanovicz czy Bilawnycze[1].
W dokumentach wymieniane były takie nazwy tej miejscowości jak Vilanowicz, Bilanovicz czy Bilawnycze[1].


Pierwsza wzmianka o wsi Bilanowice pochodzi z roku 1384 - wiadomo o niej tyle, że była własnością Krzywonosa z Czarnej Poręby. W roku 1403 sprzedał on ją wraz z Czarną Porębą rodzinie Pileckich z Pilicy. Od roku 1431 w Blanowicach czynna była kuźnica żelaza zwana Bilanowską. Na początku XIX w. w Blanowicach istniała kopalnia "Blanowice", która jest uważana za najstarszą kopalnię węgla w rejonie zawierciańskim. W roku 1965 przyłączono do Zawiercia część Blanowic, a w latach 1975-76 pozostałą część wsi.
Pierwsza wzmianka o wsi Bilanowice pochodzi z roku 1384 - wiadomo o niej tyle, że była własnością Krzywonosa z Czarnej Poręby. W roku 1403 sprzedał on ją wraz z Czarną Porębą rodzinie Pileckich z Pilicy. Od roku 1431 w Blanowicach czynna była kuźnica żelaza zwana Bilanowską. Na początku XIX w. w Blanowicach istniała kopalnia "Blanowice", która jest uważana za najstarszą kopalnię węgla w rejonie zawierciańskim.
 
Wieś była własnością Padniewskich, Zbaraskich, Warszyckich i Westów. Pod koniec XVIII w. we wsi był dwór, folwark, młyn z browarem i karczma; mieszkało tu ok. 200 ludzi<ref>Materiały do słownika historyczno-geograficznego województwa krakowskiego w dobie Sejmu Czteroletniego pod red. Semkowicza, Czorta i Szumańskiego, Wyd. PAU, Kraków 1939</ref>. W 1827 r. istniały 34 domy, a wieś liczyła 355 mieszkańców<ref>Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I</ref>.
 
Miejscowość należała do parafii i gminy Kromołów, która do 1885 r. należała do powiatu olkuskiego w guberni kieleckiej, a następnie została włączona do powiatu będzińskiego w guberni piotrkowskiej dzieląc losy rozrastającego się wówczas Zawiercia. W roku 1965 przyłączono do Zawiercia część Blanowic, a w latach 1975-76 pozostałą część wsi.


Dzielnica Zawiercia jest położona w dolince (odchodzi z niej kilka wąwozów porośniętych trawą) i na wzniesieniu kuesty jurajskiej (roztacza się z niej panorama Zawiercia i okolic). Na stoku kuesty, za kilkoma cegielniami i ich wyrobiskami gliny, stoi wapiennik.
Dzielnica Zawiercia jest położona w dolince (odchodzi z niej kilka wąwozów porośniętych trawą) i na wzniesieniu kuesty jurajskiej (roztacza się z niej panorama Zawiercia i okolic). Na stoku kuesty, za kilkoma cegielniami i ich wyrobiskami gliny, stoi wapiennik.


Blanowice w 1490 należały do powiatu krakowskiego, a w 1508 do powiatu lelowskiego. Później wieś była własnością Padniewskich, Zbaraskich, Warszyckich i Westów. W latach 1818–1824 na terenie Blanowic eksploatowano złoża węgla brunatnego[1].
{{Przypisy}}

Wersja z 18:28, 27 gru 2011

Blanowice - dzielnica Zawiercia.

W dokumentach wymieniane były takie nazwy tej miejscowości jak Vilanowicz, Bilanovicz czy Bilawnycze[1].

Pierwsza wzmianka o wsi Bilanowice pochodzi z roku 1384 - wiadomo o niej tyle, że była własnością Krzywonosa z Czarnej Poręby. W roku 1403 sprzedał on ją wraz z Czarną Porębą rodzinie Pileckich z Pilicy. Od roku 1431 w Blanowicach czynna była kuźnica żelaza zwana Bilanowską. Na początku XIX w. w Blanowicach istniała kopalnia "Blanowice", która jest uważana za najstarszą kopalnię węgla w rejonie zawierciańskim.

Wieś była własnością Padniewskich, Zbaraskich, Warszyckich i Westów. Pod koniec XVIII w. we wsi był dwór, folwark, młyn z browarem i karczma; mieszkało tu ok. 200 ludzi[1]. W 1827 r. istniały 34 domy, a wieś liczyła 355 mieszkańców[2].

Miejscowość należała do parafii i gminy Kromołów, która do 1885 r. należała do powiatu olkuskiego w guberni kieleckiej, a następnie została włączona do powiatu będzińskiego w guberni piotrkowskiej dzieląc losy rozrastającego się wówczas Zawiercia. W roku 1965 przyłączono do Zawiercia część Blanowic, a w latach 1975-76 pozostałą część wsi.

Dzielnica Zawiercia jest położona w dolince (odchodzi z niej kilka wąwozów porośniętych trawą) i na wzniesieniu kuesty jurajskiej (roztacza się z niej panorama Zawiercia i okolic). Na stoku kuesty, za kilkoma cegielniami i ich wyrobiskami gliny, stoi wapiennik.

Przypisy

  1. Materiały do słownika historyczno-geograficznego województwa krakowskiego w dobie Sejmu Czteroletniego pod red. Semkowicza, Czorta i Szumańskiego, Wyd. PAU, Kraków 1939
  2. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I