Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk”

Z WikiZagłębie
(Różnice między wersjami)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Germadon (dyskusja<pipe-separator>edycje)
Germadon (dyskusja<pipe-separator>edycje)
Linia 6: Linia 6:
 
Po zakończeniu I wojnie światowej kopalnie Zagłębia Dąbrowskiego zostały odcięte od niemieckiego rynku zbytu. Trudności pogłębiły się po reformie walutowej w 1924 i polsko-niemieckiej wojnie celnej w 1925. Zwiększono wtedy eksport węgla do Skandynawii. Ponieważ Polska nie posiadała jeszcze portu morskiego, korzystano z portu w Tczewie, do transportu używając lichtug morskich (ogólnie niewielki statek przeważnie bez napędu silnikowego jednak z masztami i pełnym ożaglowaniem, o płaskim dnie i małym zanurzeniu zdolny do dowozu towaru w płytsze miejsca np. ujście rzeki. Od typowej barki rzecznej różni się przystosowaniem do żeglugi po otwartym morzu) ciągniętych przez holowniki, co pozwalało na wejście na płytką Wisłę.
 
Po zakończeniu I wojnie światowej kopalnie Zagłębia Dąbrowskiego zostały odcięte od niemieckiego rynku zbytu. Trudności pogłębiły się po reformie walutowej w 1924 i polsko-niemieckiej wojnie celnej w 1925. Zwiększono wtedy eksport węgla do Skandynawii. Ponieważ Polska nie posiadała jeszcze portu morskiego, korzystano z portu w Tczewie, do transportu używając lichtug morskich (ogólnie niewielki statek przeważnie bez napędu silnikowego jednak z masztami i pełnym ożaglowaniem, o płaskim dnie i małym zanurzeniu zdolny do dowozu towaru w płytsze miejsca np. ujście rzeki. Od typowej barki rzecznej różni się przystosowaniem do żeglugi po otwartym morzu) ciągniętych przez holowniki, co pozwalało na wejście na płytką Wisłę.
  
Towarzystwo „Żegluga Wisła-Bałtyk” zarejestrowano 21 czerwca [[1926]] jako spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Głównymi udziałowcami były kopalnie z Zagłębia Dąbrowskiego, oraz inż. Teodozy Nosowicz – właściciel terenów przeładunkowych i pierwszy dyrektor. Prezesem zarządu był inż. Stanisław Gadomski. Towarzystwo pierwotnie dzierżawiło a następnie w listopadzie [[1926]] roku kupiło sześć holowników i czternaście pełnomorskich lichtug ([[Lichtuga Alek | „Alek”]], [[Lichtuga Antek | „Antek”]], [[Lichtuga Bartek | „Bartek”]], [[Lichtuga Benek |
+
Towarzystwo „Żegluga Wisła-Bałtyk” zarejestrowano 21 czerwca [[1926]] jako spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Głównymi udziałowcami były [[Plik:Żeglarz Polski 1927 nr 33.jpg|thumb|300|left|Wycinek prasowy z 1927 roku]] kopalnie z Zagłębia Dąbrowskiego, oraz inż. Teodozy Nosowicz – właściciel terenów przeładunkowych i pierwszy dyrektor. Prezesem zarządu był inż. Stanisław Gadomski.  
 +
Towarzystwo pierwotnie dzierżawiło a następnie w listopadzie [[1926]] roku kupiło sześć holowników i czternaście pełnomorskich lichtug ([[Lichtuga Alek | „Alek”]], [[Lichtuga Antek | „Antek”]], [[Lichtuga Bartek | „Bartek”]], [[Lichtuga Benek |
 
  „Benek”]], [[Lichtuga Bolek | „Bolek”]], [[Lichtuga Bronek | „Bronek”]], [[Lichtuga Edek | „Edek”]], [[Lichtuga Felek | „Felek”]], [[Lichtuga Franek | „Franek”]], [[Lichtuga Janek | „Janek”]], [[Lichtuga Jurek | „Jurek”]], [[Lichtuga Stefek | „Stefek”]], [[Lichtuga Wacek | „Wacek”]], [[Lichtuga Wojtek | „Wojtek”]]) od Bugsier, Reeder- und Bergungs AG. Holowniki otrzymały nazwy  [[Holownik Orkan | „Orkan”]], [[Holownik Górnik | „Górnik”]], [[Holownik Krakus | „Krakus”]], [[Holownik Rybak | „Rybak”]], [[Holownik Sambor | „Sambor”]], [[Holownik Tyran | „Tyran”]]. W tym miesiącu też spółka przekształciła się w spółkę akcyjną, a 12 grudnia [[1926]] nastąpiło podniesienie polskiej bandery na pierwszych lichtugach: [[Lichtuga Antek | „Antek”]] i [[Lichtuga Felek | „Felek”]]. Uroczystość uświetniła górnicza orkiestra z Dąbrowy Górniczej. Lichtugi [[Lichtuga Janek | „Janek”]] i [[Lichtuga Jurek | „Jurek”]] ze względu na swoją pojemność ładowane były w Gdańsku pozostałe w Tczewie.
 
  „Benek”]], [[Lichtuga Bolek | „Bolek”]], [[Lichtuga Bronek | „Bronek”]], [[Lichtuga Edek | „Edek”]], [[Lichtuga Felek | „Felek”]], [[Lichtuga Franek | „Franek”]], [[Lichtuga Janek | „Janek”]], [[Lichtuga Jurek | „Jurek”]], [[Lichtuga Stefek | „Stefek”]], [[Lichtuga Wacek | „Wacek”]], [[Lichtuga Wojtek | „Wojtek”]]) od Bugsier, Reeder- und Bergungs AG. Holowniki otrzymały nazwy  [[Holownik Orkan | „Orkan”]], [[Holownik Górnik | „Górnik”]], [[Holownik Krakus | „Krakus”]], [[Holownik Rybak | „Rybak”]], [[Holownik Sambor | „Sambor”]], [[Holownik Tyran | „Tyran”]]. W tym miesiącu też spółka przekształciła się w spółkę akcyjną, a 12 grudnia [[1926]] nastąpiło podniesienie polskiej bandery na pierwszych lichtugach: [[Lichtuga Antek | „Antek”]] i [[Lichtuga Felek | „Felek”]]. Uroczystość uświetniła górnicza orkiestra z Dąbrowy Górniczej. Lichtugi [[Lichtuga Janek | „Janek”]] i [[Lichtuga Jurek | „Jurek”]] ze względu na swoją pojemność ładowane były w Gdańsku pozostałe w Tczewie.
 
Ponadto towarzystwo dzierżawiło parowiec kołowy „Danzing”
 
Ponadto towarzystwo dzierżawiło parowiec kołowy „Danzing”
 
+
Początkowe wyniki ekonomiczne były dobre, ale konkurencja ze strony innych przewoźników głównie Żeglugi Polskiej i Polskarob operujących z szybko rozwijającego się portu w Gdyni, utrudnienia stawiane przez władze celne w Gdańsku, a także zatonięcie w dniu 1 listopada 1927 roku holownika [[Holownik Górnik | „Górnik”]] spowodowały duże straty. Ostatecznym utrudnieniem stał się niski stan wody w Wiśle w lipcu 1928 i pod koniec tego miesiąca spółka zaprzestała działalności. Holownik [[Holownik Krakus | „Krakus”]] i pięć lichtug sprzedano Marynarce Wojennej RP, gdzie służyły jako krypy minowe KM 1 ([[Lichtuga Stefek | „Stefek”]]), KM 2 ([[Lichtuga Antek | „Antek”]]), KM 3 ([[Lichtuga Alek | „Alek”]]) oraz krypy ropowe KR 4 ([[Lichtuga Wojtek | „Wojtek”]]) i KR 5 ([[Lichtuga Franek | „Franek”]]), pozostałe jednostki trafiły do armatorów zagranicznych z Niemiec i Estonii.
Początkowe wyniki ekonomiczne były dobre, ale konkurencja ze strony innych przewoźników głównie Żeglugi Polskiej i Polskarob operujących z szybko rozwijającego się portu w Gdyni, utrudnienia stawiane przez władze celne w Gdańsku, a także zatonięcie w dniu 1 listopada 1927 roku holownika [[Holownik Górnik | „Górnik”]] spowodowały duże straty. Ostatecznym utrudnieniem stał się niski stan wody w Wiśle w lipcu 1928 i pod koniec tego miesiąca spółka zaprzestała działalności. Holownik [[Holownik Krakus | „Krakus”]] i pięć lichtug sprzedano Marynarce Wojennej RP, gdzie służyły jako krypy minowe KM 1 ([[Lichtuga Stefek | „Stefek”]]), KM 2 ([[Lichtuga Antek | „Antek”]]), KM 3 ([[Lichtuga Alek | „Alek”]]) oraz krypy ropowe KR 4 ([[Lichtuga Wojtek | „Wojtek”]]) i KR 5 ([[Lichtuga Franek | „Franek”]]), pozostałe jednostki trafiły do armatorów zagranicznych.
+
  
 
==Bibliografia==
 
==Bibliografia==

Wersja z 20:26, 3 sie 2019

Wycinek prasowy z grudnia 1926


Towarzystwo „ Żegluga Wisła-Bałtyk” − przedsiębiorstwo armatorskie założone przez zakłady przemysłowe Zagłębia Dąbrowskiego (Towarzystwo Kopalń i Zakładów Hutniczych Sosnowieckich, Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe "Saturn", Towarzystwo Bezimienne Kopalń Węgla "Czeladź” Piaski, Warszawskie Towarzystwo Kopalń Węgla i Zakładów Hutniczych. Towarzystwo istniało w latach 1926-1928 i zajmowało się transportem węgla z kopalń Zagłębia Dąbrowskiego poprzez port w Tczewie i Gdańsku do krajów skandynawskich.

Po zakończeniu I wojnie światowej kopalnie Zagłębia Dąbrowskiego zostały odcięte od niemieckiego rynku zbytu. Trudności pogłębiły się po reformie walutowej w 1924 i polsko-niemieckiej wojnie celnej w 1925. Zwiększono wtedy eksport węgla do Skandynawii. Ponieważ Polska nie posiadała jeszcze portu morskiego, korzystano z portu w Tczewie, do transportu używając lichtug morskich (ogólnie niewielki statek przeważnie bez napędu silnikowego jednak z masztami i pełnym ożaglowaniem, o płaskim dnie i małym zanurzeniu zdolny do dowozu towaru w płytsze miejsca np. ujście rzeki. Od typowej barki rzecznej różni się przystosowaniem do żeglugi po otwartym morzu) ciągniętych przez holowniki, co pozwalało na wejście na płytką Wisłę.

Towarzystwo „Żegluga Wisła-Bałtyk” zarejestrowano 21 czerwca 1926 jako spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Głównymi udziałowcami były
Wycinek prasowy z 1927 roku
kopalnie z Zagłębia Dąbrowskiego, oraz inż. Teodozy Nosowicz – właściciel terenów przeładunkowych i pierwszy dyrektor. Prezesem zarządu był inż. Stanisław Gadomski.

Towarzystwo pierwotnie dzierżawiło a następnie w listopadzie 1926 roku kupiło sześć holowników i czternaście pełnomorskich lichtug ( „Alek”, „Antek”, „Bartek”, „Benek”, „Bolek”, „Bronek”, „Edek”, „Felek”, „Franek”, „Janek”, „Jurek”, „Stefek”, „Wacek”, „Wojtek”) od Bugsier, Reeder- und Bergungs AG. Holowniki otrzymały nazwy „Orkan”, „Górnik”, „Krakus”, „Rybak”, „Sambor”, „Tyran”. W tym miesiącu też spółka przekształciła się w spółkę akcyjną, a 12 grudnia 1926 nastąpiło podniesienie polskiej bandery na pierwszych lichtugach: „Antek” i „Felek”. Uroczystość uświetniła górnicza orkiestra z Dąbrowy Górniczej. Lichtugi „Janek” i „Jurek” ze względu na swoją pojemność ładowane były w Gdańsku pozostałe w Tczewie. Ponadto towarzystwo dzierżawiło parowiec kołowy „Danzing” Początkowe wyniki ekonomiczne były dobre, ale konkurencja ze strony innych przewoźników głównie Żeglugi Polskiej i Polskarob operujących z szybko rozwijającego się portu w Gdyni, utrudnienia stawiane przez władze celne w Gdańsku, a także zatonięcie w dniu 1 listopada 1927 roku holownika „Górnik” spowodowały duże straty. Ostatecznym utrudnieniem stał się niski stan wody w Wiśle w lipcu 1928 i pod koniec tego miesiąca spółka zaprzestała działalności. Holownik „Krakus” i pięć lichtug sprzedano Marynarce Wojennej RP, gdzie służyły jako krypy minowe KM 1 ( „Stefek”), KM 2 ( „Antek”), KM 3 ( „Alek”) oraz krypy ropowe KR 4 ( „Wojtek”) i KR 5 ( „Franek”), pozostałe jednostki trafiły do armatorów zagranicznych z Niemiec i Estonii.

Bibliografia

Germadon

Nawigacja
Poznajemy Zagłębie Dąbrowskie
  • Projekt realizuje
  • Herb Zagłębia Dąbrowskiego